Ballada o śpiącym lwie

To nie pierwszy i nie ostatni wstrząs w Bytomiu. Ludzie nieruchomieją sparaliżowani strachem.
Większość, nauczona doświadczeniem, próbuje wybiec na ulicę, żeby nie mieć nad głową niczego, co mogłoby spaść. Krzyki mieszają się z hałasem tłuczonych dachówek, kominów, gzymsów i szyb rozpryskujących się na chodnikach.
Nie wszyscy mają tyle szczęścia co matka z dzieckiem, która w ostatniej chwili chowa się w bramie przed deszczem secesyjnych odłamków. Lecą w dół wieżyczki, attyki, betonowe kule na skorodowanych już trzpieniach, strzeliste neogotyckie pinakle. Odpada od ściany gruba płaskorzeźba wmontowana na metalowych kotwach we wnękę kamienicy i spada na mężczyznę stojącego w kolejce do saturatora.
Ludzie tłoczą się wokół, próbują pomóc, dźwignąć pechową dekorację. Niektórzy podbiegają tylko, żeby popatrzeć na cudze nieszczęście, ale nie odchodzą przykuci widokiem człowieka przygniecionego płaskorzeźbą. &nbsp Gdyby nie było tak ciepło, gdyby mężczyzna nie stanął w kolejce po gruźliczankę, gdyby ktoś zrobił przegląd budynków i odkrył przeżarte korozją kotwy i zwietrzałą już zaprawę, gdyby nie tąpnęło, gdyby… &nbsp
Gdyby Stalin nie wskazał palcem tego miejsca na mapie. &nbsp Gdyby Bierut nie krzyknął: „Węgiel to największe bogactwo Polski!”. &nbsp Gdyby Bytom nie stał się scenografią działań polityczno-gospodarczych, których serce biło pod miastem. &nbsp
Gdyby tłustego węgla nie pilnował potężny piaskowiec. &nbsp Gdyby nie wjechała tu pod ziemię pierwsza na Śląsku lokomotywa z napędem eleketrycznym. &nbsp Gdyby Karol Godula nie zostawił swojego majątku sześciolatce, czyniąc z niej śląskiego Kopciuszka. &nbsp Gdyby Śląsk nie wrócił do macierzy. &nbsp Gdyby za węglem nie szło szczęście i nieszczęście Bytomia. &nbsp Gdyby świat nie był taki, że roz jest tak, a roz tak.